Het ging George niet om de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie, maar ik vraag me af of hij voor andere mensen schilderde of schreef. De dingen die hij maakte moesten zeer nadrukkelijk beantwoorden aan de eisen die hij aan zichzelf stelde. Hij was dermate perfectionistisch dat andermans oordeel hem weinig interesseerde. Hij had de drang om te dichten en te schilderen, maar niet de drang om zijn werk uit te dragen in de buitenwereld. Wat betreft zijn gedichten heeft hij wel met die gedachte gespeeld, getuige het feit dat hij ze in een volstrekt eigenzinnige computerbehandeling heeft uitgetypt. Misschien was hij van plan ze naar een uitgever te sturen, maar voorzover valt na te gaan heeft hij dat niet gedaan. Hij heeft ongeveer vierhonderd schilderijen en duizenden tekeningen nagelaten, maar heeft ze nooit aan anderen laten zien. Zolang George leefde hing in huis maar één schilderij van hem. Hij vond het overdreven meer schilderijen op te hangen, hij wilde niet de kunstenaar uithangen en met zijn werk te koop lopen. Je kunt gevoeglijk aannemen dat die schroom buitenshuis nog veel groter was. Als George naar buiten zou treden, dan moest hij niet alleen zijn schilderijen maar ook zichzelf in de markt prijzen. Dat laatste lag hem allerminst, dus liet hij het eerste achterwege. Hij had geen zin zich groter voor te doen dan hij was, noch had hij zin meer over zijn werk te zeggen dan het uit zichzelf zei.
Met andere woorden, George was het tegendeel van een exhibitionist .Hij is gestorven zonder illusies van een leven na dit leven, George de Bruin, schilder, dichter en mens die zichzelf trouw bleef”.

Hij overleed 28 april 2006,  precies 77 jaar oud.

contact: contact@georgedebruin.nl

home >>